Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Η Ελληνική Δικαιοσύνη δίπλα στις Πολυεθνικές και κατά του Έλληνα Πολίτη.

Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο στάθηκε η αδικία που υπέστην εγώ και η οικογένεια μου από τα Ελληνικά Δικαστήρια, τα τελευταία έξη χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα μου από τροχαίο ατύχημα (παρασύρθηκε από νταλίκα) στον εθνικό δρόμο μπροστά στο Νέο Νοσοκομείου Αγρινίου.

Αν και ήταν σε όλους εμφανές, όσους έμαθαν για το πώς έγινε το ατύχημα, ότι κατά κύριο λόγο υπεύθυνος ήταν ο οδηγός της νταλίκας που έκανε λάθος ελιγμό αποφυγής, τα Δικαστήρια των Αθηνών, Πρωτόδικα απεφάνθησαν ότι τα ποσοστά συνυπευθυνότητας είναι 80 % για τον θανόντα πατέρα μου και 20 % για τον οδηγό. Δεν άλλαξε τίποτα ούτε στο Εφετείο,  μετά την άσκηση Έφεσης που κάναμε ούτε και στον Άρειο Πάγο που στραφήκαμε στην συνέχεια και ο οποίος απ’ότι έμαθα κρίνει την νομική ορθότητα της απόφασης.

Το απίστευτο στην όλη ιστορία είναι ότι δεν ελήφθη υπ’ όψιν η υπέρβαση της ταχύτητας η οποία βάσει ταχογράφου ήταν 68 χιλ/ώρα όταν τα σήματα της τροχαίας και το γεγονός ότι ήταν σε κατοικημένη περιοχή την προσδιόριζαν στα 50 χιλ/ώρα και το γεγονός ότι η σύγκρουση έγινε σχεδόν στην μέση του δρόμου στην αριστερή πλευρά του φορτηγού (στην δεξιά γωνία - όπως το κοιτάμε από μπροστά). Τα ανωτέρω αναφέρονται για να γίνει κατανοητό ότι μπορούσε πολύ εύκολα να μην γίνει ατύχημα, αρκεί ο οδηγός να έκανε τον σωστό ελιγμό, προς τα δεξιά του και φυσικά να μην κινούνταν η νταλίκα, φορτωμένη με 871 κιβώτια, με τέτοια ταχύτητα.
   
Επίσης δεν ελήφθη υπ’ όψιν ότι υπήρξε θάνατος που στην περίπτωση αυτή όπως και να έχουν τα γεγονότα ο ελάχιστα αποδεκτός καταμερισμός ευθυνών είναι 60 % για τον οδηγό και 40 % για τον θανόντα. Φυσικά τα ανωτέρω ποσοστά δεν βγήκαν από το μυαλό μας αλλά υπεδείχθησαν από διάφορους νομικούς που έτυχε να συζητήσουμε το θέμα και βάσει αναφορών σε αντίστοιχα περιστατικά που έγιναν στο παρελθών. 

Στο παρακάτω σκαρίφημα της τροχαίας φαίνεται ξεκάθαρα η αλήθεια.


Ο θανών πατέρας μας ήταν 76 ετών και έχαιρε πολύ καλής υγείας. Είχε σώας τας φρένας έβλεπε και άκουγε πολύ καλά και ήξερε καλά την περιοχή αφού εκεί περνούσε τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Το ατύχημα έγινε όταν προσπάθησε να διασχίσει το οδόστρωμα σε κατοικημένη περιοχή και με άριστες συνθήκες ορατότητας και κατάστασης του οδοστρώματος (ώρα 8:40 πμ), για να κλείσει το υδρόμετρο της αγροικίας (που βρίσκονταν στην αντίθετη πλευρά της Εθνικής Οδού Αγρινίου - Αντιρρίου) καθότι είχε σπάσει σωλήνας και είχε πλημμυρήσει  το αγροτεμάχιο που έχουμε στην περιοχή αυτή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, παρόλο που πολύ καιρό πριν είχαμε επισημάνει στην ΔΕΥΑΑ ότι το υδρόμετρο πρέπει να έρθει στην απέναντι πλευρά του δρόμου, επειδή χρειαζόταν συνέχεια επίβλεψη από εμάς και η ύπαρξη του στην άλλη πλευρά του δρόμου εγκυμονούσε κινδύνους (πράγμα που δυστυχώς επαληθεύτηκε με τον χειρότερο τρόπο), αυτή δεν έκανε ακόμη κάτι προς αυτή την κατεύθυνση.

Όσον αφορά την ολιγωρία της ΔΕΥΑΑ έχουμε να πούμε ότι σε καθυστερήσεις πληρωμών δεν χρονοτριβεί στο να κόψει την παροχή ύδρευσης στους πολίτες που έχουν οικονομικό πρόβλημα αλλά σε θέματα όπως το ανωτέρω που αποτέλεσε την αιτία να χάσουμε τον πατέρα μας ακόμα περιμένουμε να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες.

Η όλη τιμωρία του οδηγού τελικά ήταν 8 μήνες φυλακή με αναστολή.

Ο λόγος που έβαλα τον τίτλο «Η Ελληνική Δικαιοσύνη στο πλάι των Πολυεθνικών» είναι λόγω του γεγονότος ότι ο κερδισμένος σε αυτή την ιστορία είναι η Ασφαλιστική Εταιρεία «ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ» η οποία καθάρισε με «ψίχουλα».

Ως Έλληνας  πολίτης εκφράζω την δυσαρέσκειά και την έλλειψη εμπιστοσύνης μου έναντι  της Ελληνικής Δικαιοσύνης και τού Ελληνικού Κράτους το οποίο από την μια, ελαφρά την καρδία μας εξοντώνει με δυσβάσταχτους φόρους (Χαράτσια, ΕΝΦΙΑ κλπ) και εισφορές σε ανύπαρκτα ταμεία όπως το ΟΑΕΕ και από την άλλη δεν δείχνει να συμπαθεί και τόσο τον Έλληνα Πολίτη αφού δεν τον προστατεύει απέναντι των πολυεθνικών εταιρειών και εμφανών δικαστικών αδικιών.

Ελπίζω το παρόν άρθρο να αποτελέσει ερέθισμα  για τους αναγνώστες ώστε να αρχίσουν να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, προβληματιζόμενοι  για τις εμφανείς αδικίες που υφίσταται ο Έλληνας πολίτης τόσο μέσω της Δικαστικής Εξουσίας όσο και μέσω της Κρατικής Εξουσίας.


Κωνσταντίνος Σαμψών
ksamson.blogspot.gr

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

7 Ελληνικά Παραμύθια

7 Ελληνικά Παραμύθια  (τεύχος: 457 - 06/11/2013)

 

1.Η τρόικα ζητάει νέα μέτρα.
Τίποτα δεν ζητάει η τρόικα. Η τρόικα μόνο μετράει. Θα ’χουμε έλλειμμα και το 2014; Τότε
από κάπου πρέπει να καλυφθεί. Σ’ αυτό τον πεζό κόσμο έτσι γίνεται. Όταν ξοδεύεις
παραπάνω από όσα εισπράττεις και κανείς δεν σου δανείζει, από κάπου κόβεις. Όταν έχεις
24 δις παραπάνω έξοδα από έσοδα και κανείς δεν σου δανείζει, επιβάλλεις λιτότητα. Εκτός
αν είσαι ο Χάρι Πότερ και φέρνεις πετρέλαιο από τον Τσάβες και δανεικά από τη Ρωσία και
την Κίνα. Αν έχουμε δίκιο και δεν υπάρχει έλλειμμα το 2014, τότε δεν θα χρειάζονται νέα
μέτρα. Αν έχει δίκιο ο Στουρνάρας και έχουμε έλλειμμα μόνο 500 εκατομμύρια, τότε θα
πάρουμε εύκολα μέτρα. Αν το έλλειμμα φτάσει τα 2,9 δις, τότε το πράγμα δυσκολεύει. Η
συζήτηση για το αν θα πάρουμε μέτρα και όχι γιατί έχουμε ακόμα έλλειμμα, είναι άλλη μια
παραπειστική συζήτηση από αυτές που συνηθίζουμε σ’ αυτή τη χώρα.
 
2. Γιατί θα ’χουμε πάλι έλλειμμα το 2014;
Γιατί ο ισοσκελισμός του προϋπολογισμού δεν γίνεται με βιώσιμο τρόπο. Γιατί δεν
εφαρμόζουμε όσα συμφωνούμε και ψηφίζουμε. Δεν κλείνουμε τις χρεοκοπημένες κρατικές
επιχειρήσεις, εφαρμόζουμε το ενιαίο μισθολόγιο μόνο στο μισό δημόσιο, υπολογίζουμε
630 εκ. από την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης αλλά εξοικονομούμε μόνο τα μισά
γιατί στο μεταξύ έχουμε βγάλει 150.000 επιπλέον σε πρόωρη σύνταξη με 7-8 πλασματικά
χρόνια. Γιατί ακόμα ψάχνουμε αυτούς που θα μετατεθούν από τη μία υπηρεσία στην άλλη
και δεν τους βρίσκουμε. Γιατί έχουν απολύσει μόνο 230 «επίορκους», τι κομψή λέξη. Γιατί
σε κάποιον που απουσίαζε 6 χρόνια από την υπηρεσία του τού επέβαλαν 3μηνη στέρηση
αποδοχών. Γιατί δεν μειώνουμε πραγματικά το κόστος του δημοσίου αλλά προσπαθούμε
να το καλύψουμε με υπερφορολόγηση, η οποία έχει πάψει να αποδίδει. Τα «μνημόνια»
ήταν μια κλασική περίπτωση αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Αρνούνται να κάνουν ό,τι
πρέπει και μετά λένε: Είδες που ήταν λάθος η συνταγή;

3. Ναι, αλλά και η Γερμανία πρέπει να καταλάβει ότι η λιτότητα είναι αδιέξοδη.
Και; Πού είναι η υπόλοιπη πρόταση; Τι θα γίνει αν το καταλάβει η Γερμανία; Δηλαδή, αν
πούμε ότι η λιτότητα είναι αδιέξοδη και το πει και η Μέρκελ, μετά θα εξαφανιστούν τα
ελλείμματα; Δηλαδή, αν έχουμε και το 2014 έλλειμμα και δεν θέλουμε άλλη λιτότητα, τι θα
γίνει; Ποια είναι η πρόταση που λείπει; Αν έχεις προσέξει, όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι
που κατακεραυνώνουν τη λιτότητα κάθε μέρα, σταματάνε εκεί. Δεν ασχολούνται με πεζά
πράγματα, με αριθμούς. Η υπόλοιπη πρόταση που λείπει, είναι: δώστε μας κι άλλα λεφτά.
Γιατί 5 χρόνια δεν καταφέραμε να ’χουμε ένα κράτος που ξοδεύει όσα εισπράττει. Γιατί
εμείς τόσα γουστάρουμε να χαλάμε. Αυτοί που λένε τέρμα η λιτότητα χωρίς να λένε και
πώς δεν θα δημιουργούνται νέα ελλείμματα, ζητάνε απλώς το κόστος να το πληρώσουν οι
Ευρωπαίοι φορολογούμενοι και να το εξοφλήσουν τα παιδιά τους. Είναι, πραγματικά, μια
πολύ προοδευτική προσέγγιση.

4. Η λιτότητα είναι άδικη και εξοντωτική.
Φυσικά. Καλύτερα πλούσιος και υγιής, παρά φτωχός και άρρωστος. Το θέμα είναι ότι όταν
χρεοκοπείς και δεν σου δανείζουν, κόβεις. Όσοι μιλάνε για λιτότητα γενικά, κρύβουν ότι η
λιτότητα είναι εξοντωτική γιατί δεν είναι δίκαιη. Γιατί το κράτος μετακύλισε το κόστος του
στον ιδιωτικό τομέα. Γιατί οι φοροφυγάδες συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν, και
πληρώνουν περισσότερα αυτοί που πληρώνουν πάντα. Γιατί τα ευνοημένα στρώματα της
μεταπολίτευσης διατήρησαν τα προνόμια επιβαρύνοντας τα ασθενέστερα, που έχασαν
δουλειά, κοινωνική περίθαλψη, τα πάντα. Δεν γίνεται να είσαι καλός με όλους. Οι σοβαροί
δημοσιογράφοι που κατηγορούν σε όλους τους τόνους τη «λιτότητα», θυμίζουν όλο και
περισσότερο πολιτικούς. Δεν θέλουν να γίνουν αντιπαθείς σε κανέναν. Έχουν βρει τη λυδία
λίθο. Όλα θα μείνουν όπως είναι και κάποιοι θα πληρώνουν. Πάντα οι άλλοι.

5. Χρειάζονται λεφτά για ανάπτυξη.
Άλλη μία εντελώς πρωτότυπη ανακάλυψη. Αλλά εμείς δεν χρειαζόμαστε τα λεφτά για την
ανάπτυξη. Χρειαζόμαστε τα λεφτά για να κάνουν τα κόμματα τους επιχειρηματίες. Για να
έχουμε κρατική «πολεμική», τρομάρα μας, βιομηχανία και δεκάδες άλλες χρεοκοπημένες
κρατικές επιχειρήσεις. Σε δύο απ’ αυτές χτες μάθαμε ότι εξακολουθούν σήμερα να
παίρνουν 15 μισθούς, ότι οι μισοί από τους εργαζόμενους βαφτίστηκαν διευθυντές, χωρίς
να έχουν κάποιοι ούτε απολυτήριο λυκείου, ότι παίρνουν καταργημένα επιδόματα, ότι ο
γενικός διευθυντής εισπράττει 7.063 μηνιαίως. Σε θυγατρική εταιρείας χρεοκοπημένης που
η τρόικα θέλει να κλείσει και εμείς δίνουμε αγώνα να διατηρήσουμε. Μάθαμε ακόμα ότι
από τις 10.000 offshore ελέγχθηκαν 34. Ότι σε ολόκληρα τμήματα του δημοσίου οι 20 ώρες
υπερωρίες μάξιμουμ το μήνα δίνονται προκαταβολικά σε όλους, ανεξαρτήτως αν τις
δούλεψαν ή όχι. Ότι μόνο το πρώτο εξάμηνο έδωσαν 500 εκ. για εφάπαξ σε όσους έβγαλαν
πρόωρα στη σύνταξη. Ότι η task-force απηύδησε και μας έστειλαν αυτοί 100 ονόματα
πιθανών φοροφυγάδων, μπας και φιλοτιμηθούμε. Έχουμε ελλείμματα όχι για να
βοηθήσουμε την ανάπτυξη, αλλά για να διατηρήσουμε το ίδιο χρεοκοπημένο, ληστρικό,
άδικο σύστημα. Όποιος λέει «όχι στη λιτότητα», μας κοροϊδεύει. Χρειάζεται και πολύ
μεγάλη μάλιστα λιτότητα. Δίκαιη λιτότητα. Που θα την πληρώσουν οι βολεμένοι, ο
ελληνικός παρασιτισμός.

6. Όλα αυτά είναι προσχηματικά, το θέμα δεν είναι μερικά δισεκατομμυριάκια, η
Ευρώπη θέλει να μας έχει σε μνημόνια. 

Ώπα, να και ο άρχοντας. Τα «δισεκατομμυριάκια» όταν τα πληρώνουμε εμείς είναι
χαράτσια, ματώνει ο ελληνικός λαός, όταν τα πληρώνουν άλλοι είναι «-άκια». Η Ευρώπη
δεν θέλει κανένα άλλο μνημόνιο. Γιατί αυτό σημαίνει κι άλλα δανεικά. Εμείς ζητάμε κι
άλλα. Ήταν για 2 χρόνια, έγινε 4, πάμε για το πέμπτο και τελειωμό δεν έχει. Όλες οι
υπόλοιπες χώρες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βγαίνουν από το πρόβλημα, εμείς κάνουμε
ακόμα σημειωτόν. Κατηγορώντας τους Γερμανούς. Κι εκλιπαρώντας για τα λεφτά τους.

7. Δεν τους χρειαζόμαστε άλλο, θα βγούμε στις αγορές.
Συγγνώμη, αυτές δεν ήταν οι «τοκογλύφοι»; Δεν ήταν οι γύπες των αγορών που πίνουν το
αίμα των λαών; Τώρα είναι νίκη να πέσουμε πάλι στα χέρια τους; Εγκλωβισμένο το πολιτικό
σύστημα στον «αντιμνημονιακό» αγώνα, προτιμάει να δανειστεί με 8,5% παρά με 1% που
δανείζεται τώρα. Προκειμένου να απαλλαγεί από τα «μνημόνια». Για να μπορούν όλοι να
λένε ότι έδιωξαν τις τρόικες, όχι μονάχα ο Τσίπρας στα όνειρά του. Και να χρεώσουν με
τόκους τα παιδιά τους. Για να χρεοκοπήσουμε ξανά σε λίγο και να ξαναζητάμε να μας
ξανασώσουν. Στην πραγματικότητα, πιστεύουν ότι θα απαλλαγούν έτσι από την επιτήρηση.
Ότι θα μπορέσουν δηλαδή να ξανακάνουν ό,τι έκαναν πάντα. Να μοιράζουν, να ξοδεύουν,
να λεηλατούν, να δανείζονται και να στέλνουν το λογαριασμό στους επόμενους. Πέφτουν
έξω. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Με ή χωρίς μνημόνια, με τρόικες ή χωρίς, το σύστημα δεν
διασώζεται. Μόνο αλλάζει. Αλλιώς θα βρισκόμαστε στον ίδιο πάντα φαύλο κύκλο. Το
παιχνίδι της παραπλάνησης συνεχίζεται.

Φώτης Γεωργελές

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Αυτό το χώμα δεν είναι δικό τους. Είναι δικό μας!!!


 


Έγινε το φονικό σαν να το περίμεναν από καιρό. Ως να είχαν έτοιμες τις ρίμες, τη προπαγάνδα, το "πολιτικό σχεδιασμό" τους.
Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού, έτρεξε από την πρώτη ώρα, από κανάλι σε κανάλι να δώσει τη γραμμή σε βουλευτές και δημοσιογραφικά συγκροτήματα, πριν στεγνώσει το αίμα, όταν η "κοινή γνώμη" ήταν ακόμη στο Πανικό της μουδιασμένη.
Μη ξεχνάτε, μας έλεγε, εγω είμαι το κράτος, εγώ είμαι η δικαιοσύνη, έγω είμαι απέναντι στο φονικό, όποιος δεν είναι μαζί μας είναι το άλλο άκρο.
Ολα τα Αποχαυνωκάναλα πούλησαν το Κουτόχορτο, άλλη μια βδομάδα βγήκε με πουλώντας προστασία, στο τίμιο Μεροκαματιάρη εδώ στη Νίκαια, στο Κορυδαλλό, στη Σαλαμίνα που κάθε μέρα αγωνίζεται να καλύψει τις ρεμούλες, τις βαλίτσες και τα λαμπουτέν της κάθε Μαντάμ Ορτάνς γυναίκας υπουργού της τελευταίας 35ετίας.
Πλήρωσε λίγο ακόμη, ένα ακόμη χαράτσι, μια ακόμη τρύπα, εκεί να... εκεί το 2004 χρειαζόμασταν "αθλητικούς χώρους", όχι για τους Αγώνες, για τον Εργολάβο και τον Υπουργό, λίγο... λίγο ακόμη και θα βγούμε από το τούνελ. Θα "σωθούμε" σε πρώτο πληθυντικό, αλλά όχι εσύ βέβαια, το χρέος θα αποπληρωθεί το 2057μ.Χ. (πράγματι!), αλλά εσύ - παίζει υποβλητική μουσική των 8:00 - εσύ να στρέξεις να βοηθήσεις, βάλε πλάτη, βάλε το σπίτι σου στο πλειστηριασμό, δώσε 25 € στο Νοσοκομείο για να πεθάνεις αξιοπρεπώς σε ράντζο, άντι στην είσοδο δίπλα στα σκουπίδια, ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν λεφτά για χειρουργία κι αναλώσιμα, τα δώσαμε στην ανακεφαλαιοποίηση για το καλό μας, πάλι σε πρώτο πληθυντικό.
Αλλά μη μιλάς γιατί εμείς είμαστε το Κράτος, δεν έχεις άλλους, ή εμείς ή οι Μπράβοι με την λεπίδα και το χάος.
Τους ακούω κι απορώ πως ζούσαν άνθρωποι σε αυτό τον τόπο εδώ και 3.000χρόνια χωρίς τη πλέμπα του ΠαΣοΚ, χωρίς κιτρινοφυλλάδες, χωρίς θανατέμπορους εκδότες, χωρίς Κανάλια Εργολάβων, χωρίς διορισμένους κηφήνες, χωρίς Τραπεζίτες Νταβατζίδες, χωρίς Υπουργούς λαμόγια, συγγνώμη το τελευταίο μου ξέφυγε, ο Ακης το έκανε μόνος του.

Δεν θα τους χαρίσω τη χώρα μου. Δεν είναι αυτοί η Ελλάδα. Δεν είναι Ελλάδα το 5% των "politicaly correct" που με μισθούς μισού εκατομμυρίου, δακρύζουν για τα παιδιά που σιτίζονται από την Πρόνοια.
Δεν θα χαρίσω καμία σημαία στον φασίστα που τη κρατάει για να κάνει ρόπαλο το Ιστίο, από πολύ σεβασμό "στο πανί" ίσως.
Δεν θα χαρίζω τη δικαιοσύνη στον Εισαγγελέα που κοιμόταν όταν πέταγε ο Χριστοφοράκος, που έπαιζε πασιέντζα όταν ταξίδευε ο Καραβέλας, που ήταν στο Κολωνάκι όταν κατέρρεε το Χρηματιστήριο και βρήκε χρόνο μόνο για να εισβάλει στα σπίτια πολιτών στις Σκουριές με Εντολή Σαμαρα.

Δεν θα χαρίσω τον ορισμό της Δημοκρατίας, στο πιο αποτυχημένο Υπουργό της μεταπολίτευσης, να μου λέει μαζί τα φάγαμε όταν αυτός ήταν 32 χρόνια βουλευτής, επειδή έκανε το κατόρθωμα να είναι εξόριστος στο...Παρίσι !
Δεν θα χαρίσω την Υγεία μου σε ένα τηλεβιβλιωπώλη, που θέλει να πληρώσω εγώ τα 25€ που έφαγαν οι Τράπεζες με το PSI. Που αντί, προστατεύοντας το Δημόσιο Συμφέρον, καθήκον ενός Υπουργού, να στείλει στον Εισαγγελέα όσους έβαλαν χέρι στα αποθεματικά των Ταμείων και Νοσοκομείων, να συμπεριφέρεται λες και τα λεφτά τα πήραν οι Νεφελίμ και οι επισκέπτες από τον Αστερισμό του Α' Κενταύρου.

Δεν θα χαρίσω το Πιστεύω μου, σε κανέναν Αρχιεπίσκοπο που επι 4 χρόνια περιφέρει τη μίτρα από υπουργικό σε υπουργικό κάνοντας Real Estate, όταν ο κόσμος πεινάει, ψυχικά και σωματικά. Ο δικός μου Χριστός μπήκε με φραγγέλιο στο Ναό του Σολομώντα "ποιήσας φραγέλλιον ἐκ σχοινίων πάντας " ΙΩΑΝΝΟΥ 2:15

Δεν θα χαρίσω την αξιοκρατία, τον πολιτισμό, την Παιδεία, την άμυνα της χώρα στους πιο εξόφθαλμους εκπροσώπους του life style νεποτισμού.

Βολεύει η συλλογική ευθύνη ότι όλοι τα φάγαμε, λες και δεν υπήρχε η Γενια των G700, το 2000 τους έλεγαν αποτυχημένους που δεν ήταν σαν τα λαμόγια που έβαζαν το χέρι στο μέλι και κυκλοφορούσαν με Καγιέν κι αφασική πλατινέ Ξάνθια, τα πρότυπα του Εκσυγχρονισμού. Τώρα είναι κι αυτοί συνένοχοι, ίσως γιατί δεν πήραν τα βουνα...ίσως.
Αυτό το χώμα ανήκει στους Ανθρώπους που το δουλεύουν, στους Ανθρώπους που το πληρώνουν με τον ιδρώτα τους, στους Ανθρώπους που κάποιοι τους βάζουν στο ζύγι με "εισοδηματικά κριτήρια" και "τεκμαρτά εισοδήματα" για να εισπράξουν ένα "Alles Gut" από τον Νεοφιλελεύθερο Γερμαναρά, στους Ανθρώπους που αυτόχειρες από Τιμή ή φονευμένοι από τους Μπράβους , τιμούν αυτό το χώμα.

Αυγερινός Χατζηχρυσός
twitter @avgerinosx                                                                                                                               

ΠΑΡ. 11/10/2013.

Μια ενδιαφέρουσα άποψη απο τον Αυγερινό Χατζηχρυσό (twitter @avgerinosx) - Αναδημοσίευση απο το http://kosmetpal.webs.com/arthografia
 

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Παναιτωλικός, ως Πηγή Έμπνευσης και Καλλιτεχνικής Δημιουργίας.


Μια φιλική απογευματινή έξοδος για καφέ στο EMILEON Sportcenter αποτέλεσε την αφορμή για την παρακάτω συνέντευξη που δόθηκε στον Αλέξανδρο Παναγιωτόπουλο από τους Βασίλη Κολοβό και Κωνσταντίνο Σαμψών, συντελεστών των τραγουδιών και βιντεοκλίπ για τον Παναιτωλικό «Της Καρδιάς μου Ομάδα» και «Του Τόπου μας Ζωή». Ο Παναιτωλικός ως πηγή έμπνευσης και καλλιτεχνικής δημιουργίας λοιπόν …

Ποιά η αφορμή για να γράψετε μουσική και τραγούδια για τον Παναιτωλικό ?

Αυτό έγινε μετά από πρόσκληση του Παναγιώτη Κοκότη που ήταν DJ στην ομάδα και είχε ξεκινήσει να μαζεύει υλικό για την δημιουργία του CD που εξέδωσε η ΠΑΕ το 2008. Υπήρχαν κάποια μουσικά θέματα που έγιναν για συμμετοχή σε ένα διαγωνισμό για κατασκευή CD μουσικής για τους αγώνες του Μουντιάλ το 2008. Αυτά απετέλεσαν την πρώτη ύλη για την ολοκλήρωση της δημιουργίας αυτής. (Κ.Σαμψών)

Ποιό ήταν το πρώτο τραγούδι και ποιοι οι συντελεστές ?

Το όνομα του είναι «Της Καρδιάς μου Ομάδα» και από πλευράς στίχων είναι εμφανές ότι ταυτίζεται με τις σκέψεις ενός υγιή φιλάθλου. Εξιτάρει τον φίλαθλο κόσμο ο οποίος με την σειρά του εμψυχώνει τους παίκτες από την κερκίδα. Από πλευράς μουσικής προτιμήθηκε η ηλεκτρονική ΠΟΠ απόχρωση με στοιχεία του σήμερα αλλά και του χθες. Η συνεισφορά του Παναγιώτη Κοκότη στην επίτευξη του τελικού ηχητικού αποτελέσματος ήταν καθοριστική. Η ερμηνεία έγινε από τον Βασίλη Κολοβό, οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ιωακείμ Σκόνδρα και η μουσική από εμένα. (Κ.Σαμψών)

Πως προέκυψε η συνεργασία με τους συγκεκριμένους συντελεστές ?

Με τον Ιωακείμ Σκόνδρα που έγραψε τους στίχους έχουμε μακράν συνεργασία σε πολλά και διάφορα μουσικά έργα. Η συνεργασία στην ερμηνεία με τον Βασίλη Κολοβό προέκυψε με την προτροπή του Παναγιώτη Κοκότη που μας ήξερε και τους δύο και εκτίμησε σωστά ότι μπορούμε να συνεργαστούμε. (Κ.Σαμψών)

Πως αντιμετώπισε ο κόσμος και ειδικά οι φίλαθλοι το τραγούδι αυτό ?

Από ότι φάνηκε το αγκάλιασαν, το τραγούδησαν, ενθουσιάστηκαν από την μουσική του και η πορεία του στον χρόνο είναι ανοδική. Η ικανοποίηση ότι ευχαριστήσαμε ένα σύνολο ανθρώπων είναι η ανταμοιβή μας για αυτή την προσπάθεια. (Β.Κολοβός)

Έκδοση CD υπήρξε ?

Με την μορφή που ξέρουμε όχι. Έγινε όμως μια ειδική έκδοση η οποία περιείχε συνολικά επτά μουσικά θέματα (διαφορετικές εκτελέσεις του τραγουδιού) με χορηγό την εταιρεία PRAKTIKA - ΧΟΛΕΒΑΣ ΑΕ και διανεμήθηκε από αυτούς. (Κ.Σαμψών)

Σχετικά με το δεύτερο τραγούδι που γράψατε για τον Παναιτωλικό ?

Αυτό προέκυψε σαν φυσικό επακόλουθο της πορείας της ομάδας το 2011 που πήρε και το πρωτάθλημα και ανέβηκε στην Α’ Εθνική. Από την στιγμή που διαπιστώσαμε ότι η άνοδος είναι προ των πυλών, ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε το τραγούδι το οποίο μιλάει για το ήθος, τις προσπάθειες των παικτών και του προέδρου για να φτάσουμε στον στόχο. Η επιθυμία όλων των φιλάθλων εκφράστηκε στο ρεφραίν και στην φράση «μείνε εκεί στην πρώτη Εθνική». Λοιπόν μαζί με το τραγούδι παρουσιάσαμε και για πρώτη φορά το βιντεοκλίπ όπου περιέλαβε φάσεις από τους αγώνες και την
ηχογράφηση στο στούντιο. Φάνηκε ότι άρεσε πάρα πολύ στον φίλαθλο κόσμο που το ενέταξε στους εορτασμούς της ανόδου. (Β.Κολοβός)

Τον Απρίλιο παρουσιάσατε το βιντεοκλίπ για το τραγούδι «Της καρδιάς μου ομάδα» με βελτιωμένα τεχνικά χαρακτηριστικά. Πως προέκυψε αυτό ?

Βλέποντας την ομάδα μετά την αλλαγή προπονητή και την προσθήκη νέων παικτών να κάνει καλές εμφανίσεις θελήσαμε να βοηθήσουμε με την καλλιτεχνική μας ιδιότητα ώστε να βελτιωθεί το θετικό κλίμα που άρχισε να αναπτύσσεται. Έτσι κρίναμε σκόπιμο να φτιάξουμε το βιντεοκλίπ του τραγουδιού με σκηνές του τραγουδιστή στον αγωνιστικό χώρο ώστε να έχει καλύτερη, ρεαλιστικότερη και θεαματικότερη παρουσία. Ο καιρός και γενικά όλες οι συνθήκες μας βοήθησαν και το πετύχαμε αυτό στον αγώνα με την Παναχαϊκή. Ομολογουμένως ή επιτυχία του βιντεοκλίπ το οποίο είναι σε ποιότητα HD είναι πολύ μεγάλη. (Κ.Σαμψών)

Για το ανανεωμένο βιντεοκλίπ του τραγουδιού «Του τόπου μας Ζωή» τι έχετε να μας πείτε ?

Η αλήθεια είναι ότι θα θέλαμε να γράψουμε ένα νέο τραγούδι για την ομάδα. Όμως η αβεβαιότητα των αποτελεσμάτων μέχρι την τελευταία στιγμή δεν μας έδωσε την σιγουριά για να το ξεκινήσουμε. Εκτιμήσαμε ότι το τελευταίο τραγούδι που γράψαμε για την ομάδα «Του τόπου μας Ζωή» είναι το κατάλληλο για την περίσταση και έτσι ξαναδημιουργήσαμε το βιντεοκλίπ με αποσπάσματα από αγώνες του 2012-2013 συν κάποιες άλλες αλλαγές. Το τελικό αποτέλεσμα και η αποδοχή από τον φίλαθλο κόσμο μας δικαίωσε. (Β.Κολοβός)

Πιστεύετε ότι το βιντεοκλίπ αγκαλιάστηκε μόνο από τους φιλάθλους της ομάδας ή και από άλλον κόσμο ?

Στον απόηχο της δημοσίευσης των βιντεοκλίπ, διαπιστώσαμε ότι οι δουλειές μας έτυχαν ευρείας αποδοχής. Μας ξάφνιασε ευχάριστα το γεγονός ότι αγαπήθηκαν ακόμη και από παιδάκια ηλικίας 4 χρόνων που είμαστε σίγουροι ότι αποτελούν τους μελλοντικούς φιλάθλους της ομάδας. (Β. Κολοβός)

Βλέπουμε μια εμμονή της καλλιτεχνικής σας δραστηριότητας, με την ομάδα του Παναιτωλικού. Σημαίνει κάτι αυτό για εσάς ?

Πιστεύουμε ότι ομάδα αυτή μπορεί να διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής μας και θέλουμε και εμείς να σταθούμε δίπλα της και με την μικρή μας συμμετοχή να βοηθήσουμε για τον σκοπό αυτό. Ή συμμετοχή όλων μας σε αντίστοιχες δραστηριότητες θα κάνει την διαφορά και θα καταστήσει το Αγρίνιο Πολιτισμικό Κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Πιστεύουμε ότι υπάρχει η πρώτη ύλη για να γίνει αυτό. (Κ.Σαμψών)

Θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στον Πρόεδρο και στο υπόλοιπο προσωπικό της ομάδας ?

Να πούμε ότι είμαστε ευχαριστημένοι από την πορεία και το ήθος της ομάδας. Πιστεύουμε και ευχόμαστε ο καθένας από το πόστο του να κάνει το καλύτερο δυνατό για την εξέλιξη της ομάδας. Είναι πασιφανές ότι το σύνολο ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ μπορεί να κάνει πολλά και μεγάλα πράγματα για την αναβάθμιση και ανάδειξη της περιοχής μας, καθώς επίσης να αποτελέσει οδηγό ήθους και καθαρότητας και για τις άλλες ομάδες.(Β. Κολοβός)

Υπάρχει στα σχέδια σας κάποια νέα μουσική δημιουργία για την ομάδα ?

Εννοείται ότι η πορεία της ομάδας θα μας δώσει την έμπνευση για να κάνουμε κάτι καινούργιο. Εμείς είμαστε θετικοί σε κάτι τέτοιο. Το θέλουμε πολύ και ευελπιστούμε ότι σε εύλογο χρονικό διάστημα θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε τις καινούργιες μας δημιουργίες. Έτσι δείχνουν τα πράγματα. (Κ.Σαμψών)

Περισσότερες πληροφορίες στις προσωπικές ιστοσελίδες των Κωνσταντίνου Σαμψών (www.kSamson.gr) & Bασίλη Κολοβού (www.vKolovos.gr)


Το βιντεοκλίπ για την άνοδο του Παναιτωλικού στην Α’ Εθνική (Ιούνιος 2011)



Το βιντεοκλίπ για το τραγούδι «Της Καρδιάς μου Ομάδα» (Απρίλιος 2013)


Το βιντεοκλίπ για την άνοδο του Παναιτωλικού στην Α’ Εθνική (Ιούνιος 2013)


Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;

"ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ  ΣΤΟΝ ΠΑΠΟΥΛΙΑ. ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΗ ΚΟΠΕΛΑ.. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ. ΑΞΙΖΕΙ"



Λίτσα Μεσσαριτάκη
Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;

Αν είχα τη δύναμη θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της.
 Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο...δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα.

 Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».
 Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.

 Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή, κάτι σαν Μνημόνιο 2, το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει».
 Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».
 Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.

 Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς.
 Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.

 Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως ---- (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).

 Αλλά ο πρόεδρος της δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού. Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2.500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.

 Και το συμπέρασμα ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίοι εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.

 Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση. Στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν....

 Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι, δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση!).

 Μήπως κ. Παπούλια θάπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας;
 Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία, ενώ εσείς την ευτελίζετε - ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας -- στη χώρα που γεννήθηκε;
 Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω τη σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη;

 Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον.
 Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας..

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΥΣ ΒΛΑΚΕΣ

ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΙΑ. Γράφει ο Σαράντος Καργάκος
Εκπαιδευτικός- Ιστορικός- συγγραφέας

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.

Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές<<κουλοχέρηδων>> ... παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους-πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή-τάχα- είναι ταπεινωτικές.

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη«χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το«άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά-τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του«White color workers».

Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι. . . πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα«ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής. Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές(τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος.

Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.  Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από«μηνύματα» του αφόρητου«κινητού» τους. Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλάτον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.

Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής- βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.

Και το λεγόμενο«σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το«Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή;
Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο«χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά«Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.
Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το5,6% του ΑΕΠασχολείται μόνο το1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου- και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία!
Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα«προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας- πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία- θεολογία το σύνθημα«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε
πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με. . .«Κέντρα Πολιτισμού», όπου«μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε... αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα«εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάςvallis
flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείταιquasi osculaturium inter flentium et
dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των65 ετών, άνω των70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοίπάνε για δουλειά.

Θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί- ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο(ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι«γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με«εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με«πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να«απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. 

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ (Βιντεοκλίπ HD)

 vkolovosandchild

Αυτό που είναι σίγουρο για την ποδοσφαιρική ομάδα του Αγρινίου, του Παναιτωλικού, είναι οτι έχει δημιουργήσει με τις ενέργειες του Προέδρου και του ΔΣ μια διαφορετική κουλτούρα για το ποδόσφαιρο απο αυτή που ξέραμε. Αυτό εκφράζεται μέσα απο πολλές δραστηριότητες οπως, ή έκδοση του CD με τραγούδια που γράφτηκαν για την ομάδα, η ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου στο Στράτο Αιτωλ/νίας, Η οργάνωση Αιμοδοσιών, η προσφορά τοπικών προιόντων σε φιλοξενούμενες ομάδες, η ποιοτική φιλοξενία των αντιπάλων, η ολη εικόνα των ανακαινισμένων εγκαταστάσεων του γηπέδου, η κατασκευή σύγχρονου προπονητικού κέντρου και πολλά άλλα. Ο αριθμός των φιλάθλων που ακολουθούν την ομάδα εντός και εκτός εδρας και η προσέλευση των οπαδών με τις οικογενειές τους στο γήπεδο είναι μια εικόνα που δύσκολο συναντάς σε επαρχιακή ομάδα.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το κλίμα, ενα νέο βιντεοκλίπ με το γνωστό τραγούδι "Της Καρδιάς μου Ομάδα" έρχεται να προσθέσει ενα μικρό λιθαράκι στο πολιτισμικό οικοδόμημα της ομάδας του Παναιτωλικού και θέλουμε να πιστεύουμε οτι θα τύχει θετικής αποδοχής απο το κοινό,


Το τραγούδι "Της Καρδιάς μου Ομάδα" αρχικά εκδώθηκε σε CD-Single τον Μαϊο του 2008. Στην συνέχεια συνπεριελήφθη στο CD "Κίτρινες Φλόγες σε Μπλέ Ποτάμι" που εξέδωσε η ΠΑΕ Παναιτωλικός.
Τον Απρίλιο 2013 δημιουργήθηκε και το βιντεοκλίπ. Οι λόγοι αυτής της δημιουργίας είναι πολλοί. Η επιστροφή του Παναιτωλικού στις νίκες, η επιστροφή των  οργανωμένων στο γήπεδο, η μεγάλη προσέλευση και υποστήριξη του φίλαθλου κόσμου της περιοχής μας και γενικά το όλο θετικό κλίμα γύρω από την ομάδα, έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην υλοποίηση της ιδέας.
Η καλλιτεχνική αυτή προσφορά των συντελεστών του τραγουδιού και του βιντεοκλίπ θέλει να ενισχύσει το θετικό κλίμα  που έχει διαμορφωθεί γύρω από την ομάδα και τον στόχο της, που δεν είναι φυσικά άλλος από την επιστροφή και μόνιμη παραμονή στα σαλόνια της Α’ Εθνικής.
Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους συνεισφέρανε και υποστηρίξανε με τον οποιοδήποτε τρόπο την ολοκλήρωση της δημιουργίας αυτής.Ευχαριστούμε ειδικά την ΠΑΕ Παναιτωλικός και ιδιαίτερα τους κυρίους Παναγιώτη Μπεσίνη και Κώστα Ρήγα για την βοήθεια που μας προσφέρανε στην ολοκλήρωση των βιντεοσκοπήσεων εντός του αγωνιστικού χώρου του γηπέδου.

Οι συντελεστές του Τραγουδιού
Βασίλης Κολοβός (www.vKolovos.gr) : Ερμηνεία
Κωνσταντίνος Σαμψών (www.kSamson.gr) : Μουσική Σύνθεση
Ιωακείμ Σκόνδρας (www.noborders.gr) : Στίχοι
Νίκος Καλαμπαλίκης (Studio Freq) : Ηχοληψία
Γιώργος Πρινιωτάκης (Artracks Recording Studio) : Τελική Επεξεργασία Ήχου & Mastering

Επιμέλεια Παραγωγή Βιντεοκλίπ
www.panaitolikos1926.gr
Αλέξανδρος Παναγιωτόπουλος
Κωνσταντίνος Σαμψών

ΥΓ1: Στην φωτογραφία ο Βασίλης Κολοβός με τον Παναγιωτάκη, έναν μικρό οπαδό του Παναιτωλικού, έξω απο το γήπεδο κατά την βιντεοσκόπηση της πρώτης στροφής του τραγουδιού που την έκαναν μαζί.

ΥΓ2: Θα πρέπει να επισημάνουμε οτι χωρίς την βοήθεια του γνωστού στο Αγρίνιο Ραδιοφωνικού Παραγωγού Παναγιώτη Κοκότη η δημιουργία του τραγουδιού δεν θα ήταν εφικτή. Με δική του παραίνεση πήρε σάρκα και οστά αυτή η μουσική σύνθεση, αυτός ήταν που έφερε σε επαφή τον Τραγουδιστή με τον Συνθέτη και βέβαια αυτός ήταν που υποστήριξε την προβολή του τραγουδιού καθ΄οποιονδήποτε θεμιτό τρόπο.