kSamson

Οπου τολμούν οι Αετοί

2011-01-12T15:47:00.000-08:00

Σημείωση του Κων/νου Σαμψών.

Πολλοί απο τους κατοίκους της περιοχής μας (ευρύτερη περιοχή του Αγρινίου και της Αιτωλοακαρνανίας) πιθανώς να μην γνωρίζουν την ύπαρξη του Αλεξιπτώτου Πλαγιάς ούτε σαν αντικείμενο αλλά ούτε και σαν μία απο τις δραστηριότητες της Αερολέσχης Αγρινίου. Ωστόσω το τμήμα υπάρχει και μάλιστα έχει έντονη συμμετοχή στα αεραθλητικά δρώμενα τόσο τοπικά όσο και πανελλαδικά, ακόμα και παγκόσμια. Απο το 1995 διοργανώνει συνεχώς αγώνες πρωταθλήματος -συχνά στο βουνό Καλάνα στον Εμπεσσό - και φέτος έκανε ενα βήμα παραπέρα. Οργάνωσε το προπαγκόσμιο πρωτάθλημα Αλεξιπτώτου πλαγιάς. Μια σημαντική διοργάνωση για την περιοχή μας, ή οποία ελαβε χώρα τον Αυγουστο του 2010. Ενα πλούσιο άρθρο παρουσιαζω στην συνέχεια, για αυτή την διοργάνωση απο τον Ιωακείμ Σκόνδρα, υπεύθυνο του αντίστοιχου τμήματος της Αερολέσχης Αγρινίου.Βίντεο και φωτογραφικό υλικό πλαισιώνουν το καταπληκτικό αυτό άρθρο, βαζοντάς σας στο κλίμα της διοργάνωσης.

“ Όπου τολμούν οι Αετοί ”

Τη χρονιά που μας άφησε, η φήμη της πιο «αγωνιστικής» πτητικής ζώνης με αλεξίπτωτο πλαγιάς στην Ελλάδα, ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας και μπήκε επάξια στο χάρτη με τα πιο χαρισματικά μέρη για αγώνες στο αλεξίπτωτο πλαγιάς. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή……………………..

Κάποτε στα μέρη μας τα καθιερωμένα «αθλήματα» ήταν το καφεδάκι «ένα βαρύ γλυκό παρακαλώ…», το ουζάκι «έχουμε χρυσανθακόπουλο;…» και το τσιγαράκι (τσιμπέλι στριφτό σε ρόζ χαρτάκι). Σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά. Το καφεδάκι έγινε “espresso”, το ουζάκι έγινε “Johnny Black” και το τσιμπέλι έγινε «Old Holborn” .

Κάπου εκεί ανάμεσα στην «εξέλιξη», κάποιοι τολμηροί πρωτοπόροι γεμάτοι ανησυχίες και τάσεις εξόδου από τα παγιωμένα στερεότυπα, ανακάλυψαν το μέσο για την απόλυτη έξοδο στην ελευθερία. Μια απίστευτα απλή κατασκευή, προϊόν αεροδυναμικού σχεδιασμού, αλλά με φθηνά υλικά, το ονόμασαν αλεξίπτωτο και μέσα από αυτό έδωσαν σάρκα και οστά σε ένα πανάρχαιο όνειρο του ανθρώπου . Να πετάξει…..

Χρειάστηκαν είκοσι στροφές του μικρού μας γαλάζιου πλανήτη, γύρω από το πυρακτωμένο άστρο της γαλαξιακής μας γειτονιάς, που δεσποτικά μας έχει εγκλωβίσει στο βαρυτικό του πεδίο, ώστε οι απλές εναέριες βόλτες των λίγων λεπτών της ώρας (στη Παλαιοκαρυά και στον Αι Λιά) να μετατραπούν σε απίθανα γρήγορες και εντυπωσιακά μεγάλες πτητικές διαδρομές (στα όρη Βάλτου).

Έτσι λοιπόν, χρόνο με το χρόνο ο σάκος της εμπειρίας μας συνεχώς γέμιζε και από τις απλές βόλτες περάσαμε στην εναέρια διάσχιση ορεινών όγκων (cross country) αλλά και κάποιοι από εμάς στους αγώνες - πρώτα τους Ελληνικούς – αλλά και στους διεθνείς, είτε ατομικά (παγκόσμιο κύπελλο) είτε ως μέλη της εθνικής ομάδας (Πανευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα).

Μέσα στη πορεία αυτή και μετά από αρκετές εγχώριες διοργανώσεις αγώνων, αρχίσαμε να πιστεύουμε στη δυνατότητα διοργάνωσης ενός παγκοσμίου αγώνα στη περιοχή μας. Η δοκιμασμένη και πολύ αγαπημένη όλων των Ελλήνων πιλότων περιοχή των βουνών Βάλτου, μας διέγειρε ώστε να τολμήσουμε το μεγάλο εγχείρημα. Οι τοπικές αρχές και οι δραστήριοι μπροστάρηδες του δήμου Ινάχου συμφώνησαν και συν το χρόνο το μεγάλο όνειρο πήρε σάρκα και οστά τον Αύγουστο του 2010.

Προ-παγκόσμιο κύπελλο αλεξιπτώτου πλαγιάς 24 -28 Αυγούστου 2010

Από την αρχή της νέας χρονιάς ο βασικός σκελετός της διοργάνωσης είχε στηθεί και μια πολύ όμορφη και πληθωρική ιστοσελίδα ανέβηκε στο διαδίκτυο (www.empesosxc.net), όπου οι ενδιαφερόμενοι πιλότοι από όλο τον κόσμο θα μπορούσαν να πάρουν τις απαραίτητες αλλά και πολλές άλλες πληροφορίες για τη περιοχή αλλά και τον αγώνα, όπως επίσης και τη δυνατότητα να εγγραφούν σε αυτόν. Ο γράφων για πρώτη φορά στα χρονικά θα έβλεπε τον αγώνα από το έδαφος αφού για τις ανάγκες της καλύτερης δυνατής διεξαγωγής σε όλα τα επίπεδα της διοργάνωσης, θα εκτελούσε χρέη διευθυντού.

Πολύ σύντομα οι εγγραφές ξεπέρασαν τις 120 όπου και είχαμε θέσει ως ανώτατο όριο αθλητών. Τελικά εμφανίσθηκαν 70 από αυτούς (τόσους περίπου είχαμε υπολογίσει), ανάμεσά τους και ο πρόεδρος της PWCA (της παγκόσμιας διοργανώτριας αρχής) όπου θα εκτελούσε χρέη παρατηρητή στον αγώνα και από την έκθεση του οποίου θα κρίνονταν και το μέλλον της περιοχής σε επόμενους παγκόσμιους αγώνες. Έτσι μετά από μια καινοτόμο παρουσίαση και τελετή έναρξης στο νέο Χαλκιόπουλο (δημαρχείο), χαλαρώσαμε με ένα όμορφο Ελληνικό γλέντι που το τίμησαν όλοι και ιδιαίτερα οι αλλοδαποί συναθλητές μας και ……συναθλήτριες από την ανατολική Ευρώπη!!!

Ο αγώνας

Η πρόβλεψη του καιρού ήταν ιδανική για την περιοχή με ελαφρούς ανατολικούς ανέμους και αίθριο καιρό. Η Αυγουστιάτικη ηλιοφάνεια δημιουργούσε θερμική αύρα στις δυτικές πλαγιές κι έτσι στις κορυφογραμμές σχηματίζονταν σύγκλιση ανέμων, που στους ανεμοπορικούς κύκλους είναι η ιδανική περίπτωση για γρήγορες πορείες με πολύ καλό ύψος κοντά στη βάση νεφών. Έτσι τα χαμόγελα τόσο στη προπόνηση την πρώτη μέρα αλλά και στην εκκίνηση της πρώτης αγωνιστικής ήταν σχηματισμένα σε όλους τους αθλητές. Με «γρήγορη» άνοδο στα εξαίρετα ανοδικά που χρόνια μας αποζημιώνουν στη περιοχή, σχεδόν όλοι τους βρίσκονταν κάτω από τα σύννεφα που περήφανα υψώνονταν από τα 2.500 μέτρα και πάνω και με αγωνία περίμεναν την προκαθορισμένη ώρα της εναέριας εκκίνησης.

Η πρώτη αγωνιστική ξεκίνησε και δεκάδες θεαματικές πτέρυγες με βία επιτάχυναν και προσπερνούσαν η μια την άλλη στη πορεία τους για το πρώτο σημείο στροφής περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια της απογείωσης. Λίγα λεπτά μετά, ο ασύρματος πήρε φωτιά : «πιλότος χτύπησε άσχημα σε βραχώδη περιοχή στο όρος Μιτσέλι» , ….. “Emergency helicopter needed” ….”please hurry up” … « κάποιοι επιχειρούν να προσγειωθούν για πρώτες βοήθειες» ……… Είναι τότε που τα χαμόγελα –και ο χρόνος – πάγωσαν!!!

Μια Μαραθώνια διαδικασία και επικοινωνία μεταξύ του διευθυντή αγώνα, του κέντρου συντονισμού διάσωσης, του πύργου ελέγχου του Ακτίου, της ΕΜΑΚ και των επίγειων δυνάμεων της περιοχής είχε ως αποτέλεσμα την αεροδιακομηδή με ελικόπτερο του αθλητή στο νοσοκομείο του Ρίο, όπου υποβλήθηκε σε άμεση - επιτυχημένη - επέμβαση και διέφυγε τον κίνδυνο.

Την επόμενη μέρα στην απογείωση, τα καλά νέα για την εξέλιξη της υγείας του ασθενούς, αναπτέρωσαν το ηθικό των συναθλητών του αλλά και μια έξυπνη κίνηση να βάλουμε μια όμορφη και μεγάλη διαδρομή για πτήση και προσγείωση δίπλα στη πισίνα στους Αμοριανούς, με κρύα μπύρα και δροσερές βουτιές κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο, λειτούργησε καταλυτικά στην επαναφορά του εύθυμου κλίματος στα πηγαδάκια των αθλητών.

Εκστασιασμένοι πιλότοι συζητούσαν για τις μοναδικές στιγμές όπου ατένιζαν από τα 3.200 μέτρα τα κοσμοπολίτικα Ιόνια νησιά στα δυτικά, τα περήφανα Άγραφα στα ανατολικά, τα τραγουδισμένα Τζουμέρκα στα βόρεια και το πολύκορφο Παναιτωλικό στα νότια των βουνών του Βάλτου. Με απίθανες εναέριες «κούρσες» και πόδια κολλημένα στην επιτάχυνση, διέλυσαν τα ρεκόρ μέσης ωριαίας ταχύτητας, αριθμού πιλότων στο τερματισμό αλλά και πολλά ατομικά ρεκόρ σχηματίζοντας τις καλύτερες εντυπώσεις για τις δυνατότητες ανεμοπορίας στη περιοχή.

Η γρήγορη περισυλλογή, το σύστημα επικοινωνίας, ο συντονισμός και η οργάνωση των επιμέρους συντελεστών ενός επιτυχημένου αγώνα ήταν ακόμα ένα σημείο υπεροχής και όσοι ασχολήθηκαν (αν και μερικοί τα «παίξανε») αποζημιώθηκαν από τα θερμά λόγια των Ελλήνων αλλά κυρίως των πολλών (πάνω από 40!!!) ξένων αθλητών που εξεπλάγησαν από τη φύση, την ομορφιά, την απλότητα, την ανθρωπιά, το φαγητό και τη διασκέδαση σε αυτή τη «ξεχασμένη γωνιά» της χώρας .

Όλες οι επόμενες αγωνιστικές ημέρες κύλισαν με πολύ καλό καιρό και χωρίς κανένα πτητικό πρόβλημα. Οι περισσότεροι αθλητές ολοκλήρωναν τη διαδρομή κάθε ημέρα εκμεταλλευόμενοι τα πολύ καλά ανοδικά ρεύματα που βρίθουν σκανδαλωδώς στα βουνά του τόπου τούτου κι έτσι η μάχη με το χρονόμετρο ήταν η πιο μεγάλη τους ανησυχία, ώστε να κερδίσουν την εμπειρία, τις εντυπώσεις και να αναρριχηθούν όσο περισσότερο στη βαθμολογική κατάταξη.

Όλοι μιλούσαν για τις αλλεπάλληλες κορφές του ορεινού όγκου του Βάλτου, που δημιουργούν μια πολύ εντυπωσιακή αλυσίδα που εκτείνεται βορειότερα από το Αγρίνιο και καταλήγει λίγο πριν τα Τζουμέρκα। Ασήμι, Καλάνα, Μιτσέλι, Χιονάκι, Αλίντα, Πυραμίδα, Αετοί και αρκετές δευτερεύουσες κορυφές πάνω στην ίδια διαδρομή ξετυλίγονται κάτω ή και δίπλα σου γεμίζοντας σε, με χαρά, ικανοποίηση, εμπειρία και εντέλει ψυχική ηρεμία που τόσο μας λείπει στις μέρες μας. Σε συνδυασμό με την δυτικότερη –και πιο χαμηλή- οροσειρά του Μακρυνόρους δημιουργούν την πιο εκτενή, στενή και πανέμορφη κοιλάδα στον Ελλαδικό χώρο με πάνω από 60 χιλιόμετρα μήκος.

Τα βράδια κύλισαν με ντόπιο κρασί ,τσίπουρο, εκλεκτούς μεζέδες, σπιτικές νοστιμιές και πολλές άλλες λιχουδιές της περιοχής, πάντα με τη συνοδεία ποιοτικής Ελληνικής μουσικής , άλλοτε ζωντανής και άλλοτε αναπαραγωγής στο πολύ όμορφο εξωτερικό χώρο εκδηλώσεων που διαμορφώσαμε στον Εμπεσό ακριβώς γι αυτό το σκοπό. Οι φίλοι μας πιλότοι από το εξωτερικό τίμησαν με το παραπάνω αυτές τις βραδιές και ιδιαίτερα τη πολύ «διαφορετική» μουσική και τις μελωδίες που χάιδεψαν τα αυτιά τους (έχοντας βαρεθεί το «φθηνό» μπουζούκι και το σύγχρονο….. Ελληνικό; «σκυλο-πόπ» που καθημερινά βασανίζουν την ακουστική αισθητική τους όταν ταξιδεύουν τη χώρα που γέννησε τη μουσική και την καλαισθησία).

Με αυτά και μ’ αυτά πέρασαν οι πτητικές μέρες και οι μουσικές νύχτες, μέχρι που ξημέρωσε η τελευταία μέρα των αγώνων και ξεκίνησε η τελευταία πρωινή ενημέρωση στην απογείωση για τον τελικό αγώνα που θα έκρινε και τους νικητές σε όλες τις κατηγορίες μιας και όλα ήταν ανοιχτά για το ποιοι θα πατούσαν στο βάθρο των νικητών. Ο καιρός για μια ακόμα φορά ήταν με το μέρος μας και απογειώθηκαν όλοι με αποφασιστικότητα αλλά και εξοικείωση με το μέρος πια, για την τέταρτη αγωνιστική. Λίγες ώρες μετά οι αθόρυβοι γητευτές των ανέμων προσγειώνονταν με μεγαλοπρέπεια, χαρά και με χαμόγελα ικανοποίησης. Χαλαρωμένοι πια απολάμβαναν τα θερμά χειροκροτήματα των θεατών και τη δροσερή τους μπύρα στο μοντέρνο κιόσκι της προσγείωσης που κατασκευάστηκε με ίδια έξοδα από την εταιρία «Τέρνα» που έχει αναλάβει την δημιουργία βασικών έργων υποδομής στη περιοχή. Τους είμαστε πάντα ευγνώμονες όπως φυσικά και στους κατοίκους του τόπου τούτου για την απλόχερη φιλοξενία τους εδώ και δεκαεπτά χρόνια τώρα.

Το ίδιο βράδυ λοιπόν ανάμεσα στις απαραίτητες ομιλίες, με σημαιοστολισμούς, μουσικές, εδέσματα και άφθονα ποτά, οι τρείς εκπρόσωποι του «ασθενούς» φίλου στο βάθρο ήταν όλες εκ Ρωσίας αφήνοντας κατάπληκτους τους παραβρισκόμενους με τις λαμπερές τους τουαλέτες αλλά και τις χορευτικές τους επιδόσεις στο γλέντι που ακολούθησε. Στη γενική κατάταξη είχαμε Ελληνική την τρίτη θέση στο βάθρο. Την πρώτη και τη δεύτερη επάξια κατέκτησαν δύο Ιταλοί, ένας εκ των οποίων έχει ζήσει αρκετά χρόνια και στην Ελλάδα.

Στο κλείσιμο της αυλαίας, την κούραση, το άγχος και την έγνοια, να πάνε όλα όπως έπρεπε κατά τη διάρκεια του αγώνα, διαδέχτηκε η απόλαυση της επιτυχίας, οι θερμές χειραψίες και τα κολακευτικά λόγια και σχόλια για την ικανότητα των συντελεστών και φυσικά για τις ανεμοπορικές –και όχι μόνο- δυνατότητες της περιοχής. Ο πρόεδρος της οργάνωσης παγκοσμίου κυπέλλου που ήταν όπως σας είπα παρατηρητής αλλά και ιπτάμενος στον αγώνα, αναχώρησε με τις καλύτερες εντυπώσεις, λέγοντάς μας, ότι η έκθεση του θα είναι σίγουρα θετική προς το συμβούλιο στο τέλος της χρονιάς και ότι θα χαρεί να ξαναέρθει στον πανέμορφο Βάλτο.

Το εγχείρημα είχε επιτευχθεί και μια παρθένα περιοχή εντυπωσιακής ομορφιάς και αληθινών αξιών κατάφερε να ξεπεράσει για λίγο τα σύνορα της χώρας μας και να αφήσει το στίγμα της στις αναμνήσεις των επισκεπτών που την έζησαν και τη γεύτηκαν έστω και για λίγο, πνιγμένοι μέσα στην αγκαλιά της μητέρας μας (φύση) στην οποία θα έπρεπε ακόμα τώρα, αλλά και πάντα, να ξαποσταίνουμε και να πορευόμαστε με την αρμονία της, μακριά από κάθε λογής αποτυχημένα πολιτικά και οικονομικά συστήματα που το μόνο που καταφέρνουν είναι να αναδεικνύουν συνεχώς το μέγεθος της βλακείας και της υπέρμετρης αλαζονείας των πιο πολλών από αυτούς, που δουλοπρεπώς τα «υπηρετούν».

Μην σταματήσετε ποτέ να ανεβαίνετε……….

Ιωακείμ Σκόνδρας
Προπονητής αλεξιπτώτου πλαγιάς, αρχηγός εθνικής ομάδας & μέλος ΕΟΣ Αγρινίου.

Υστερόγραφο απο τον Κων/νο Σαμψών

Για τις δραστηριότητες της Αερολέσχης Αγρινίου και σε άλλους τομείς θα επανέλθουμε. Αυτό που έχει σημασία είναι να καταλάβουμε όλοι οτι η "ΑΕΡΟΛΕΣΧΗ ΑΓΡΙΝΙΟΥ" αποτελεί ενα κόσμημα για την περιοχή μας και πρέπει να υποστηρίζουμε την δράση της γιατί είναι πρός όφελος όλων μας.

Ιπτάμενος, μουσικός και τζέντλεμαν

2009-06-19T14:10:00.000-07:00

Μια συνέντευξη που δόθηκε απο τον Κωνσταντίνο Σαμψών στον Μάκη Γουβέλη με σκοπό να σημοσιευθεί σε κάποιο περιοδικό. Ομως μιας και δεν δημοσιεύθηκε σε περιοδικό, την δημοσιεύουμε εδώ.

Τον έχω θαυμάσει να πετάει και με τη στολή και το παρουσιαστικό του, μου θυμίζει πιλότους που βλέπαμε μικροί στο σινεμά. Συναντηθήκαμε για καφέ και να μιλήσουμε για τo τελευταίο μουσικό του έργο. Καλοντυμένος, μιλάει σιγά, οι κινήσεις του δείχνει μια αρχοντιά και τα γαλάζια του μάτια φωτίζονται όταν του μιλάς για πτήσεις και μουσική. Δεν ξεχωρίζεις αν μιλάς με έναν ιπτάμενο, μουσικό ή έναν τζέντλεμαν.Η κουβέντα μας κύλησε έτσι.

O Δημοσιογράφος Μάκης Γουβέλης σε κάποια άλλη συνέντευξη με Κωνσταντίνο Σαμψών και τον Ιωακείμ Σκόνδρα.

Σπουδάσατε ηλεκτρονικά και πληροφορική και έχετε σημαντική καριέρα στο χώρο αυτό. Πως όμως αυτά συνδέονται με τη μουσική;

Είναι άρρηκτα δεμένα. Η μουσική πάει παντού και συνδέεται με όλα. Άλλωστε πάρα πολλοί επαγγελματίες παράλληλα με τη δουλειά τους ασχολούνται με τη μουσική, σαν και μένα, μη έχοντας την μουσική ως βιοποριστική απασχόληση. Εξάλλου η πληροφορική σου δίνει τη δυνατότητα για καλύτερη μουσική δημιουργία. Είναι σαν το καλό μουσικό όργανο, που βοηθάει τον μουσικό.

Πότε ήρθατε σε επαφή με την μουσική;

Από την παιδική ηλικία στα πανηγύρια και ακούγοντας τα λιγοστά τότε ραδιόφωνα. Αργότερα στην εφηβεία μου γνώρισα την ξένη μουσική και από τότε “έμεινα” εκεί ακόμη και μέχρι σήμερα.

Ήδη κυκλοφόρησε το δεύτερο CD σας. Πέστε μας γι αυτό.

Έχει τον τίτλο”Escape to Freedom” (Απόδραση στην Ελευθερία) και περιέχει 12 μουσικές συνθέσεις, εκ των οποίων οι τέσσερες με ελληνικό και αγγλικό στίχο. Είναι μια δουλειά δύο χρόνων, όπου τους στίχους έγραψε ο μόνιμος συνεργάτης μου ο Ιωακείμ Σκόνδρας και ερμηνεύουν τα τραγούδια η Dioni (Διαλεχτή Βερτσάγια) σε τρία και ο Άκης Αγραφιώτης το ένα.Το CD είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Δημήτρη Παπαϊωάννου και της Εύης Στρατούλη, που τους χάσαμε σε ατύχημα με υπερελαφρό αεροπλάνο.

Έχετε γράψει μουσική με ελληνικό και αγγλικό στίχο αλλά και οργανική μουσική. Τι από αυτά σε εκφράζει περισσότερο;

Και τα τρία με ενδιαφέρουν και σε όλα δείχνω ενδιαφέρον. Προσωπικά όμως μου αρέσει η οργανική μουσική. Φυσικά ο συνδυασμός του κατάλληλου στίχου με την κατάλληλη μουσική είναι η καλύτερη συνταγή για ένα επιτυχημένο ποιοτικό έργο.

Υπάρχουν κάποια μουσικά πρότυπα που σας έχουν επηρεάσει;

Πολλοί Έλληνες και ξένοι συνθέτες οργανικής μουσικής, όπως ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Εννιο Μορικόνε, ο Γιάννης Ξενάκης, ο Σαν Μισέλ Ζάρ και άλλοι, για να μείνουμε στους πιο διάσημους.

Από πού εμπνέεστε τη μουσική σας;

Οποιαδήποτε δραστηριότητα που με εκφράζει, όπως ο αεραθλητισμός ή οποιοδήποτε γεγονός με συγκινεί, όπως το ατύχημα που προανέφερα. Αυτά κατά κύριο λόγω και πολλά άλλα που σηματοδοτούν την καθημερινοτητά μας.

Οι βασικοί συνεργάτες στις μουσικές αναζητήσεις. Κωνσταντίνος Σαμψών, Ιωακείμ Σκόνδρας, Dioni και Ακης Αγραφιώτης.

Είστε φανατικός με τον Αεραθλητισμό, πετάτε με υπερελαφρό αεροσκάφος, πως ασχοληθήκατε με αυτό το σπορ;

Από μικρός αγάπησα τα αεροπλάνα, τα έβλεπα ψηλά και ήθελα κάποτε να πετάξω. Έδωσα εξετάσεις στη Σχολή Ικάρων, αλλά δεν πέρασα. Η αγάπη για το πέταγμα όμως μου έμεινε. Μεγαλώνοντας ανακάλυψα το Αεραθλητισμό και άρχισα να πετάω με “Αετό Βουνού” με “Παρά Πέντε” και με «Υπερελαφρό Αεροπλάνο». Το πέταγμα είναι κάτι μοναδικό, με την απόλυτη ελευθερία του μέσα στην απεραντοσύνη του ουρανού.

Σήμερα όλοι μιλάνε για πολιτισμό. Το ερώτημα είναι, τι περιθώρια ποιότητας υπάρχουν;

Είναι πολύ λίγα τα περιθώρια, με την τόσο μεγάλη εμπορευματοποίηση και το κυνήγι του εύκολου κέρδους. Ο πολιτισμός μας σήμερα, είναι ταυτόσημος με την κοινωνική μας ζωή, πρόχειρος και υποβαθμισμένος, όπως είναι και τα πρότυπά μας.

Σας αρέσουν τα σουξέ;

Βεβαίως μου αρέσουν, ειδικά όταν συνδυάζονται με ποιοτική δουλειά. Είναι κάποιες ευχάριστες νότες στην ασπρόμαυρη ζωή μας. Φυσικά επειδή δεν έχουν συνήθως και ποιότητα τα ξεχνάμε γρήγορα. Πάντως τα σουξέ κολακεύουν το δημιουργό τους.

Θα δεχόσασταν μια συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου;

Δεν θα απαντήσω για τον εαυτό μου, γιατί δεν ξέρω αν είμαι ικανός. Ωστόσο πιστεύω ότι το ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να συνεργάζεται στενά με τους ντόπιους δημιουργούς, όχι μόνο με τους μουσικούς, αλλά από όλους τους καλλιτεχνικούς χώρους.

Το Διαδίκτυο είναι όπλο ή καταστροφή για τη μουσική;

Δεν μπορείς να απαντήσεις με αφορισμούς. Πιστεύω ότι είναι περισσότερο “όπλο” γιατί ανοίγει τεράστιους ορίζοντες για τη δουλειά κάθε δημιουργού, χωρίς κανένα συμβιβασμό, χωρίς καμιά παρέμβαση και χωρίς κανένα οικονομικό κόστος.

Πως νοιώθετε όταν ακούτε κάποιον να τραγουδάει κάποιο τραγούδι σας;

Σίγουρα αισθάνομαι ικανοποίηση, γιατί αυτό δείχνει ότι η δουλειά μου κάποιους αγγίζει και τους γεμίζει. Αυτό το συναίσθημα είναι υπέροχο.

Θα ξεκινήσετε κάποιες Συναυλίες το καλοκαίρι στο Νομό μας;

Είναι αλήθεια ότι μας το ζητάνε πολλοί φίλοι. Είναι στη σκέψη μας, αλλά πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα τεχνικά προβλήματα μιας καλής Συναυλίας πριν ξεκινήσουμε και αφού βέβαια προηγηθεί και ένας καλός προγραμματισμός. Ελπίζω όλα να πάνε καλά.

Καινούργιο CD ετοιμάζετε;

Υπάρχουν διάφορες ιδέες και σκέψεις αυτόν τον καιρό και κάνουμε σχέδια. Σίγουρα όλα αυτά θα πάρουν το δρόμο τους για μια καινούργια δουλειά.

Μάκης Γουβέλης

Zoma@otenet.gr

Απόδραση στην Ελευθερία

2009-05-09T09:26:00.000-07:00

Το παρακάτω άρθρο αναδημοσιεύεται απο το περιοδικό "Orange" τεύχος Μαϊου 2009

kSamson "Escape to Freedom"

"Escape to Freedom" είναι ο τίτλος της νέας δισκογραφικής δουλειάς του Κωνσταντίνου Σαμψών και μας προσκαλεί να κάνουμε μία μικρή απόδραση προς την ελευθερία. Τον συναντήσαμε στον προσωπικό του χώρο και μας μίλησε για το νέο CD καθώς και για τις αλλαγές από την την πρώτη του κυκλοφορία. Αρκετά προσιτός και ήρεμος απάντησε στις ερωτήσεις μας σε μια εκ των βαθέων συνέντευξη μας εξομολογήθηκε τα παρακάτω.

Απο αριστερά ο Κωνσταντίνος Σαμψών ή Διόνι και ο Ιωακείμ Σκόνδρας.

"Απόδραση στην Ελευθερία", τι σημαίνει για εσένα ο τίτλος;

Ο τίτλος είναι συμβολικός και ταιριάζει απόλυτα σε αυτούς που τολμούν να πραγματοποιούν τα ονειρά τους. Όταν η απόδραση από την φυλακή της καθημερινότητας επιτευχθεί τότε νοιώθεις πραγματικά ελεύθερος. Αν δεν κυνηγάς τα ονειρά σου, είσαι εγκλωβισμένος στον τρόπο ζωής που κάποιοι άλλοι σου έχουν μελετημένα επιβάλλει.

Αυτό είναι το τρίτο σου cd, ποιο είναι το σκεπτικό του;

Και αυτό το CD ανήκει στην σειρά "On Air" (Τέταρτο στην σειρά). Είναι ειδικά αφιερωμένο στον Δημήτρη Παπαιωάννου και την Ευη Στρατούλη που έχασαν την ζωή τους σε ατύχημα με υπερελαφρό αεροπλάνο στις 10/3/1996 στο Αγρίνιο. Η συναισθηματική φόρτιση εκφράζεται με τις συνθέσεις "Eagle has Fallen I & II" καθώς και με το ομότιτλο τραγούδι. Μέσα από τις νότες αναδύονται συναισθήματα όπως η φιλία, η χαρά της πτήσης και η ανωτερότητα. Από την άλλη η ψυχική συντριβή, η περισυλλογή, η απώλεια γεννά την επιθυμία να μην ξαναζήσουμε κάτι παρόμοιο. Η έκδοση αυτή υλοποιήθηκε με την συμπαράσταση της 'ΑΕΡΟΛΕΣΧΗΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ' όπου είμαστε και μέλη.

Τι θα ακούσουμε σε αυτήν την δουλειά;

Το μουσικό ύφος που επιλέξαμε κινείται μεταξύ Soundtrack, New Age και Chill out. Μεταξύ αυτών δύο τραγούδια με Αγγλικό και για πρώτη φορά (σε δικό μας έργο) δύο ακόμα με Ελληνικό στίχο. Η ερμηνεία των τριών τραγουδιών έγινε από την Dioni (Διαλεχτή Βερτσάγια) που είχε ερμηνεύσει τα λόγια και στις προηγούμενες συνθέσεις και ένα από τον Γρηγόρη Αγραφιώτη. Παρόλες τις μεγάλες διαφορές από κομμάτι σε κομμάτι εύκολα θα διαπιστώσει κανείς ότι «δένουν» αρμονικά μεταξύ τους.

Τι μουσικά ακούσματα έχεις;

Η γενιά μου έχει μεγαλώσει με τον απόηχο της μουσικής των 60ς αλλά κυρίως με τα ακούσματα της δεκαετίας του 70 και μετά. Είτε το θέλουμε είτε όχι, έχουμε επηρεαστεί από αυτό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μουσική στις ανωτέρω δεκαετίες υπήρξε αρωγός στις κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις σε ολόκληρο τον πλανήτη. Δεν παύουμε όμως να δημιουργούμε, με ανοιχτό μυαλό, αλλά και διάθεση για φρέσκιες ιδέες.

Υπάρχει κάτι που δεν σου αρέσει στην πόλη;

Το Αγρίνιο πιστεύω ότι είναι μια εξελισσόμενη μεγαλούπολη με τα καλά της και τα κακά της. Για την ώρα υπερτερούν τα καλά. Υποχρέωση όλων μας είναι να διατηρήσουμε αυτή την σχέση. Όσον αφορά την αποδοχή του κόσμου για τα έργα μας, ή ζήτηση είναι πολύ μεγαλύτερη από την αναμενόμενη. Πολλοί επίσης κολακεύονται από την ιδέα ότι η πόλη έχει θετική εξέλιξη στην μουσική σκηνή. Χρειάζεται όμως η κατάλληλη ενημέρωση για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός.

θα ήθελες να γράψεις μουσική για κινηματογράφο ή για κάποια θεατρική παράσταση;

Έχω δηλώσει πολλές φορές ότι είμαι λάτρης της κινηματογραφικής και της ορχηστρικής μουσικής, συνεπώς είναι κάτι που θα το ήθελα πολύ. Αποτελεί πρόκληση η δημιουργία συναισθημάτων μέσω της μουσικής ή οποία θα επενδύσει μια σειρά από εικόνες ή μια θεατρική παράσταση, θα το θεωρούσα όμως τιμή να συμμετάσχω σε μια τέτοια κίνηση.

Τι άλλαξε στον kSamson από την πρώτη έως την τελευταία δουλειά;

Όπως σε όλα τα πράγματα η συνεχής ενασχόληση με κάποιο αντικείμενο σε βάθος χρόνου μας γεμίζει εμπειρίες και μας ωριμάζει. Έχουμε την άποψη του κοινού για το έργο μας, καθώς και την βοήθεια της τεχνολογίας που εξελίσσεται ραγδαία. Μπορούμε λοιπόν να πούμε με βεβαιότητα ότι με την εμπειρία που αποκτήσαμε από τα προηγούμενα έργα ξέρουμε πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την ποιότητα στα επόμενα.

θα ήθελες να παρουσιάσεις την δουλειά σου ζωντανά στο κοινό;

Ναι, φυσικά. Είναι κάτι που το ζητάει ο κόσμος και το θέλουμε και εμείς πολύ. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούμε να μεθοδεύσουμε κάτι σχετικό. Η άμεση επαφή του κοινού με το έργο μας πιστεύουμε ότι θα βοηθήσει στην καλύτερη αφομοίωση αυτού με το κοινό. Εξ' άλλου είναι κάτι που συνηθίζεται από όλους τους καλλιτέχνες.

Πόσο δύσκολο είναι να προσπαθείς να κάνεις βήματα στην μουσική βιομηχανία από μια πόλη όπως το Αγρίνιο;

Σε ότι αφορά τις τεχνικές υποδομές, τα τελευταία χρόνια στην πόλη μας έχουν γίνει άλματα στον τομέα αυτό. Φυσικά το άπλωμα της ειδικής τεχνολογίας ήχου σε πλατύτερη κοινωνική βάση έχει διευκολύνει αρκετά τους νέους καλλιτέχνες. Το δύσκολο είναι το μετά. Και εννοούμε την προβολή, την διανομή και την εδραίωση του έργου μας και εκτός των ορίων της περιοχής μας.

θα ήθελες να υπογράψεις συμβόλαιο σε μία μεγάλη δισκογραφική εταιρία;

Και ποιος δεν θα ήθελε. Δεν είναι κάτι που θα το κυνηγούσα αλλά δεν με ενοχλεί κιόλας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι όπως όλες οι επιχειρήσεις έτσι και η δισκογραφική έχοντας σαν σκοπό το κέρδος θα σου επιβάλει να κάνεις πράγματα που πιθανόν να μην θέλεις. Αυτό είναι κάτι που με ενοχλεί. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η συνεργασία με δισκογραφική είναι επιθυμητή.

Και στο CD-Single αλλά και στα 2 LP σου συνεργάζεσαι με τα ίδια άτομα, αυτό είναι κάτι που σε κάνει πιο σίγουρο για το αποτέλεσμα;

Με τον Ιωακείμ Σκόνδρα, την Dioni αλλά τον Άκη Αγραφιώτη που αποτελούν την βασική μου ομάδα, επικοινωνούμε μεταξύ μας πολύ καλά. Είμαστε όλοι ευχαριστημένοι από την συνεργασία και το αποτέλεσμα, έχουμε καλή και θετική ενέργεια, αλληλοσυμπληρωνόμαστε και συνεχίζουμε. Οπωσδήποτε, ανά περίπτωση συνεργαζόμαστε και με νέα άτομα, που και αυτά στην ουσία «μονιμοποιούνται».

Πως μπορεί κάποιος να ενημερωθεί για τα έργα σας και ακόμα να τα προμηθευτεί.

Ζώντας στην εποχή του Ιντερνετ, ο καθένας πολύ εύκολα μπορεί να επισκεφθεί την ιστοσελιδα www.ksamson.com ή την ιστοσελιδα www.mb-mp.com και να ενημερωθεί για όλα, ακόμα και να παραγγείλει κάποιο από τα CD. θέλω να σημειώσω ότι όλα τα έργα μας διατίθεται και σε ψηφιακή μορφή(δηλαδή μπορεί κάποιος να τα αποκτήσει μέσω downloading). Φυσικά διατίθενται και στα παρακάτω δισκοπωλεία του Αγρινίου: STUDIO 22 (τηλ 26410-59212), ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ (τηλ. 26410-22157), ΠΑΠΠΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ (τηλ. 26410-21726), ΣΩΖΟΣ ΝΙΚΟΣ (τηλ. 26410-33828), ΚΕΝΤΡΟ ΤΥΠΟΥ (26410-55995).

Ο Κωνστατίνος Σαμψών στο Studio Artracks κατά την επεξεργασία του μουσικού έργου.

Ο "Αιθεροβάμων" Νο1

2008-01-06T10:01:00.000-08:00

"Αιθεροβάμων" συμφωνα με το λεξικό είναι αυτός που κάνει όνειρα που δεν φαίνονται εκ΄πρώτης όψεως τουλάχιστον λογικά. Είναι έτσι όμως ? Φαίνεται πχ λογικό να ασχοληθείς με οδήγηση αεροπλάνου οταν δεν μπορείς να κοιτάξεις άνετα κάτω, απο ύψος 2ου ορόφου και πάνω ή μήπως είναι λογικό να ξεκινάς ενα σπορ που για να μεταβείς στον χώρο άσκησης χρειάζεται αυτοκίνητο και εσύ δεν διαθέτεις. Μήπως δεν είναι ουτοπία να ξεκινάς ενα ακριβό σπορ όταν δεν διαθέτεις την κατάλληλη οικονομική υποδομή.

Πάντως η υπομονή και η επιμονή μετακινεί ακόμα και βουνά. Αυτό θα γίνει κατανοητό οταν διαβάσετε την συνέχεια. Για να πετύχουμε κάποια πράγματα μερικές φορές χρειάζονται υπερβάσεις, τόλμη, θάρρος και αποφασιστικότητα. Αυτά θα προσπαθήσω να μεταδώσω μεσα απο τα γραφομενά μου, αναφέροντας κάποια γεγονότα απολύτως πραγματικά. Πιστέυω απόλυτα οτι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να πραγματοποιήσει τα ονειρά του περνώντας μέσα απο συμπληγάδες και δρόμους στρωμένους με αγκάθια και κάθε λογής εμπόδια.

Είναι γνωστό στους ανθρώπους γύρω μου οτι το παιδικό μου όνειρο ήταν να γίνω πιλότος (πολεμική Αεροπορία). Για τον λόγο αυτό έδωσα εξετάσεις στην Σχολή Ικάρων αλλά δυστυχώς δεν πέρασα. Μάλλον λογικό, οταν έδιναν 3000 άτομα για να πάρουν 150. Τό θέμα είναι οτι ακολουθώντας άλλον επαγγελματικό δρόμο και κατά την διάρκεια των σπουδών μου στην Αθήνα, γνωρίστηκα με τον Δημήτρη Τ. Συμπτωματικά δούλευε στην επιχείρηση του, ο Γρηγόρης Α. (αδελφός του γαμπρού μου). Ο Δημήτρης Τ. είναι απο τους πρώτους που πέταξαν με "Αετούς" στην Ελλάδα, οπότε μου δόθηκε η ευκαιρία να δώ την πραγματοποίηση του ονείρου μου (Πτήσεις) πραγματοποιήσημη μέσα απο άλλη οπτική γωνία. Βρισκόμαστε στο 1983 - 1984. Βέβαια ούτε και τότε κατάφερα να κάνω κάτι. Ωστόσο μου δόθηκε η ευκαιρία να έχω μια καλή πηγή πληροφοριών για την πτήση με "Αετό". Για όσους δεν το ξέρουν, με λίγα λόγια, είναι μια πτητική συσκευή που ο χειριστής (πιλότος) δένεται σε ένα φτερό και απογειώνετε από ψηλά (βουνά - λόφους κλπ). Άλλες ονομασίες του "Αετού" είναι Δελταπλάνο", "Αιωρόπτερο" (εξ' ου και ο όρος "Αιωροπτερισμός"), "Hang Cliding". Μια γεύση του αντικειμένου που μιλάμε μέσα από την WikiPedia ή εδώ Ακόμα ένα σχετικό βίντεο από το YouTube .

Με το πέρας των σπουδών και μετά το στρατιωτικό, ξαναεπέστρεψα στο Αγρίνιο προς αναζήτηση εργασίας κλπ. Εκεί γνώρισα τον Λεωνίδα Κ. ο οποίος είχε την ίδια επιθυμία με μένα όσον αφορά την θέληση για ενασχόληση με "Αιωροπτερισμό". Αφού κάναμε πολλές συζητήσεις επί του αντικειμένου, γραφτήκαμε στην τοπική Αερολέσχη. Χρονολογικά είμαστε στο 1987. Για να μην τα πολυλογούμε πείσαμε το Δ.Σ. της λέσχης να οργανώσει τμήμα "Αιωροπτερισμού" και να καλέσει εκπαιδευτή από Αθήνα για να αναλάβει την εκπαίδευση των μελών. Έτσι και έγινε. Βρέθηκαν γύρω στα 7-8 άτομα και κλήθηκε ο εκπαιδευτής Δημήτρης Σδούκος (ο οποίος δυστυχώς έχασε την ζωή του σε ατύχημα το 1994) και ξεκίνησε η εκπαίδευση μας.

Βέβαια στην πορεία διαπίστωσα ότι το συγκεκριμένο σπορ ήταν πολύ δύσκολο ή τέλος πάντων δύσκολο γιά μένα. Ακολουθώντας την εκπαιδευτική διαδικασία και κατά την διάρκεια αυτής έμελλε να γίνει και ένα ατύχημα σε μια προσγείωση όπου μου βγήκε ο δεξιός ώμος. Πέρασα κάποιες μέρες στο Νοσοκομείο και όπως ήταν φυσικό σταμάτησα την εκπαίδευση. Σημειωτέον ότι ήμουν για 40 ημέρες με δεμένο το δεξί χέρι, μην μπορώντας να το χρησιμοποιήσω. Κατανοητά τα προβλήματα.

Μάλλον το όνειρο δεν θα πραγματοποιούνταν ποτέ ...

Όμως παρ' όλα αυτά συνέχισα να ακολουθώ τα υπόλοιπα παιδιά στην εκπαίδευση και σε διάφορες εκδηλώσεις που πήγαιναν, μένοντας απλός θεατής. Ήταν λίγο στενόχωρα για μένα, αλλά φυσικά δεν πίστεψα ποτέ ότι ήρθε και το τέλος του κόσμου. Εν' τω μεταξύ ο Αεραθλητισμός σε όλες τις μορφές του συνέχισε να αναπτύσσεται. Άρχισαν να εμφανίζονται και τα πρώτα Μοτοαιωρόπτερα καθώς επίσης άρχισε να αναπτύσσεται το πολλά υποσχόμενο για την τότε εποχή (τέλη 80s) Αλεξίπτωτο Πλαγιάς ή Parapente.

Κάποια στιγμή στο 1990 γνωριστήκαμε με τον Χρήστο Μ. οποίος είχε κάνει Αλεξίπτωτο Πλαγιάς στην Αθήνα. Χωρίς καθυστερήσεις, δημιουργήσαμε ομάδα, αποκτήσαμε δυο Αλεξίπτωτα τύπου Blue-Up και ξεκινήσαμε με τον Χρήστο Μ. εκπαίδευση. Μετά από κάποιες προπονήσεις στα χωράφια της περιοχής του Αγγελοκάστρου, αποφασίσαμε να πάμε στην Πάτρα, όπου σε συνεργασία με το εκεί αντίστοιχο τμήμα, θα κάναμε την πρώτη μας υψηλή πτήση. Πράγμα και το οποίο έγινε στις 9/9/90. {Χαρακτηριστική ημερομηνία}. Φτάσαμε στην Πάτρα. Συναντηθήκαμε με τα παιδιά του εκεί τμήματος και μεταβήκαμε στην περιοχή Σανταμέρι. Αν και είχα κάποιους ενδοιασμούς για μένα, τελικά απογειώθηκα βρέθηκα στο κενό και μετά από μια εικοσάλεπτη πτήση προσγειώθηκα κανονικά στο χωράφι που είχε επιλεχθεί. Η αλήθεια είναι ότι οι πτητικές συσκευές της εποχής εκείνης δεν μας έδιναν περιθώρια για πτήσεις διαρκείας και επιδόσεων αλλά και σαν πρώτη πτήση δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα. Μαζί με μένα πέταξαν για πρώτη φορά και τα υπόλοιπα μέλη του τμήματος. Μετά από την επιτυχή πρώτη πτήση, συνεχίσαμε την δραστηριότητα σε έντονους ρυθμούς. Τον Νοέμβριο του 1990, το τμήμα μας και η Αερολέσχη Αγρινίου, σε συνεργασία με το τμήμα Αλεξιπτώτου Πλαγιάς Πατρών διοργάνωσε την πρώτη Πανελλήνια εκδήλωση Αλεξιπτώτου Πλαγιάς στην περιοχή μας. Αυτό έγινε τον Νοέμβριο του 1990. Είναι αλήθεια ότι η εκδήλωση είχε πρωτοφανή επιτυχία, τόσο από πλευράς προέλευσης αθλητών όσο και από πλευράς προέλευσης θεατών. Αυτό γιατί η περιοχή που πραγματοποιήθηκε - παραπλεύρως της λίμνης Τριχωνίδας - συνδυάζει απίστευτη ομορφιά τοπίου και εύκολη προσβασιμότητα. Στην εκδήλωση αυτή αξίζει να σημειωθεί ότι πήρα και το πρώτο βραβείο στο τμήμα Αλεξιπτώτου Πλαγιάς της Αερολέσχης Αγρινίου. Ακολουθούν φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Οι δραστηριότητες συνεχίστηκαν σε αμείωτους ρυθμούς και τμήμα μεγάλωνε σε επιδόσεις και μέλη. Πολλές πανελλαδικές συναντήσεις έγιναν και γίνονται στην περιοχή μας, στην οποία υπάρχουν πολλοί χώροι κατάλληλοι για το άθλημα, χαρίζοντας δυνατότητες πτήσεων επιδόσεων και απόστασης. Ο αθλητής του τμήματος Ιωακείμ Σ. διακρίθηκε και διακρίνεται σε αγώνες αποσπώντας κύπελλα και μετάλλια. Εκτός αυτού εκπροσώπησε και συνεχίζει να εκπροσωπεί την Ελληνική Εθνική Ομάδα σε παγκόσμιες συναντήσεις με πολύ καλή κατάταξη. Όλα αυτά πάνω στον δρόμο που χαράξαμε εμείς, οι πρωτοπόροι Αλεξιπτωτιστές Πλαγιάς με τα λίγα διαθέσιμα μέσα και συσκευές που υπήρχαν εκείνη την στιγμή.

Όσον αφορά εμένα, το 1993 απόκτησα ιδιόκτητο Αλεξίπτωτο (Diablo της Trekking) και ασχολήθηκα με έντονους ρυθμούς έως το 1996. Στην συνέχεια ενασχολήθηκα έντονα και με κάποια άλλη δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να αποσυρθώ σιγά - σιγά. Ωστόσο η επιθυμία μου είναι να ασχοληθώ ξανά, πράγμα που θα επιδιώξω σίγουρα να κάνω. Ακολουθούν φωτογραφίες από την εποχή της έντονης ενασχόλησης.

Σπύρος Τ. - Ιωακείμ Σ - Κωνσταντίνος Σαμψών. Μετά από επιτυχημένη απογείωση + πτήση + προσγείωση για πρώτη φορά στην περιοχή της Παραβόλας. Στο βάθος διακρίνεται η απογείωση.